Σαν σήμερα πριν από 37 χρόνια (1976) η γερμανίδα δημοσιογράφος Ούρλικε Μάϊνχοφ βρέθηκε κρεμασμένη στο κελί Νο 719 των φυλακών υψίστης ασφαλείας στο Στάμχαϊμ της Στουτγάρδης. Η ιστοσελίδα αρέσκεται σε επετειακές υπενθυμίσεις, στο όνομά τους λοιπόν αναδημοσιεύουμε την καταγγελία της Μάϊνχοφ εκτιμώντας ότι η απόσταση του χρόνου εμβαθύνει την αναγνωστική δυνατότητα. Εχει ως ακολούθως:

Οι περισσότερες των ευχών που ανταλλάσσονται σε γιορτάσιμες μέρες είναι τυπικές, τα γνωστά σε όλους “χρόνια πολλά” ή το ... φρονηματικό “καλή πρόοδο” που απευθύνεται στα παιδιά ή το ... εξορκιστικό “πάνω από όλα την υγειά μας να χουμε” που απευθύνεται στους ενήλικες κ.ο.κ. Την δική του εναλλακτική εκδοχή ευχών υπό τον τίτλο “Η δική μας Ανάσταση” προτείνει ο καθηγητής του παντείου πανεπιστημίου Γιώργος Ρούσης, αν μη τι άλλο αξίζει να την προσεγγίσουμε με την απαραίτητη προσοχή όπως καθετί “ψαγμένο” ή μη τυπικό. Εχουν ως εξής:

Οι αφόρητα πιεστικές δημοσιονομικές συνθήκες και η παντελής αδυναμία να καλυφθεί το λειτουργικό κόστος του Εθνικού Κέντρου Αποκατάστασης (ΕΚΑ) που αποτελεί το στρατηγικό σημείο αναφοράς των υπηρεσιών αποκατάστασης στην χώρα μας, μοιάζουν να απειλούν τον ρόλο και χαρακτήρα του ΕΚΑ με ... ανεπανόρθωτες βλάβες. Η δημοσιονομική δυσκολία των καιρών αντιμετωπίζεται κυβερνητικά με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, ήτοι διά της μεθόδου της αναβλητικότητας που διαρκώς προσθέτει “αδιέξοδα στα αδιέξοδα” καθιστώντας εύλογο τον ισχυρισμό περί συνειδητής απαξίωσης ή κατάρρευσης του Κέντρου. Σε εποχές δηλητηριώδους κυριαρχίας των ισχυρισμών όπως είναι η τρέχουσα νεοελληνική, η ανωτέρω συνταγή (της αναβλητικότητας) είναι η χειρότερη δυνατή, ιδιαίτερα όταν συνοδεύεται από σωρεία φοβικών αποφάσεων ταγμένων να αναιρεθούν από την πραγματικότητα σε χρόνο (πρακτικά) μηδέν. Μέσω αυτής της συνταγής οι ισχυρισμοί μετασχηματίζονται σε βεβαιότητες, περιορίζοντας ασφυκτικά τις πιθανότητες για ρεαλιστικές – βιώσιμες λύσεις, προϊόντα ορθολογικού σχεδιασμού. Διότι σε θέματα όπως αυτό του (ρόλου και χαρακτήρα του) ΕΚΑ, ο ορθολογικός σχεδιασμός και οι λύσεις προϋποθέτουν στοιχειωδώς αξιόπιστο κοινωνικό συμβόλαιο.

Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ) προσκαλεί την ερχόμενη Πέμπτη 25 Απριλίου (ώρα έναρξης 7μ.μ.) σε “ξενάγηση” στην ελληνική νοηματική γλώσσα (ΕΝΓ) με “αντικείμενο” την αναδρομική έκθεση του Δημήτρη Αληθεινού.Η “ξενάγηση” (τα εισαγωγικά ευνόητα) απευθύνεται καταρχάς στους κωφούς φοιτητές και αποφοίτους της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών (ΑΣΚΤ), συνακόλουθα σε όλα τα φιλότεχνα μέλη της κοινότητας των κωφών και καταληκτικά σε κάθε ενδιαφερόμενο (το λεγόμενο ευρύ κοινό).

Για διάλυση των ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ εγκαλεί τους κυβερνώντες η εθνική συνομοσπονδία ΑμεΑ αξιώνοντας παράλληλα με επιστολή της προς τους συναρμόδιους υπουργούς την “θεσμική θωράκιση του συστήματος κοινωνικής φροντίδας της χώρας”. Προσπερνώντας το “εύλογον” της καταγγελίας, ας μας επιτραπεί να μην αρκεστούμε στην αναπαραγωγή της αλλά να την αξιολογήσουμε με μιά πιό διεξοδική οπτική.

Αν ευσταθούν όσα ισχυρίζεται (μετά τεκμηρίων) η “ψαγμένη” Δεύτερη Ανάγνωση που σε εβδομαδιαία βάση αναλύει τα της Κύπρου τεκταινόμενα ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της κυπριακής δημοκρατίας Νικ. Αναστασιάδης έχει λειτουργήσει τις λίγες εβδομάδες της προεδρίας του (και όχι μόνο)* ως στυγνός dealer – υποστηρικτής αμιγώς προσωπικών (του) συμφερόντων. Δημοσιεύουμε ένα μικρό χαρακτηριστικό απόσπασμα από την πολυσέλιδη διαδικτυακή έκδοση της Δ.Α. ώστε ο αναγνώστης να εξάγει τα συμπεράσματά του, για πολύ περισσότερα μπορείτε να επισκεφτείτε την έκδοση στην διαδικτυακή της διεύθυνση. Ακολουθεί το απόσπασμα:

Στην εφημερίδα Καθημερινή της Κύπρου (7 Απριλίου 2013) και στην ενότητα ΤΕΧΝΕΣ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ δημοσιεύτηκε άρθρο με τίτλο ΟΤΑΝ Η ΤΕΧΝΗ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΕΙ ΟΣΑ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΥΓΚΑΛΥΠΤΕΙ. Εκτιμώ ότι το συγκεκριμένο άρθρο είναι αξιοποιήσιμο ως εργαλείο πολιτιστικής διπλωματίας, αποτελεί έμπρακτο αντίλογο στην πρόστυχη διαπόμπευση τις τελευταίες εβδομάδες συλλήβδην της κυπριακής κοινωνίας από πλειάδα “έγκριτων” διεθνών ΜΜΕ. Αν μη τι άλλο αποδεικνύει ότι το στίγμα του συλλογικού εφησυχασμού και άγνοιας δεδομένων που παραπέμπει στην ... υπονόηση της καθολικής/συλλογικής ευθύνης είναι ψευδές. Οσοι δεν διαβάσατε το άρθρο (είτε έντυπα είτε ηλεκτρονικά), παρακαλώ κάντε τον κόπο. Σε ότι δε αφορά την αξιοποίηση όσων νοηματοδοτεί κάντε τον (διπλό) κόπο και σκεφτείτε τρόπους και ιδέες. Για τους ακόμα λιγότερο ράθυμους που κατοικούν στην Κύπρο, παράκληση να κάνουν τον (τριπλό) κόπο και να προμηθευτούν την Καθημερινή της 7^ης Απριλίου, μιάς και το ... σκέτο κείμενο που αναδημοσιεύουμε δίχως το “στήσιμο” και τις φωτο που συνοδεύουν την (εξαίρετη) εφημεριδο-παρουσίασή του απωλένει μεγάλο μέρος της δύναμής του. Εχει ως ακολούθως:

Ενα εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα επιχειρούν να θέσουν στο προσκήνιο της επικαιρότητας 4 βουλευτές του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης (Ηρώ Διώτη, Ειρήνη Αγαθοπούλου, Ευγενία Αμανατίδου – Πασχαλίδου, Θοδωρής Δρίτσας) με βουλευτική τους επερώτηση. Αφορά τον αποκλεισμό των μεταναστών με αναπηρία από τρίτες χώρες που διαμένουν νόμιμα στην χώρα των νεοελλήνων από το στοιχειώδες δικαίωμα πρόσβασης σε θέσεις στάθμευσης ΑμεΑ. Η ζητούμενη από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ  άρση του αποκλεισμού μεταφράζεται σε στοιχειώδη τροποποίηση της υφιστάμενης νομοθεσίας, η οποία μη συμπεριλαμβάνοντας τα άτομα με αναπηρία από τρίτες χώρες στους δικαιούχους Δελτίου Στάθμευσης ΑμεΑ δεν τους αναγνωρίζει κατ’ επέκταση και ως δικαιούχους αναπηρικής θέσης στάθμευσης.

Το παιχνίδι (της χρήσης) των λέξεων δεν είναι (πάντοτε) κοινωνικά και πολιτικά ανώδυνο. Η πλέον οδυνηρή (και αποκαλυπτική) εκδοχή του ξετυλίσσεται όταν η εξουσία επιχειρεί να βιάσει το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό εκμεταλλευόμενη τις καταπιεστικές δυνατότητες της συγκυρίας. Το παιχνίδι είναι οδυνηρό (συγκρουσιακό) όταν δεν εξαντλείται στις λέξεις καθεαυτές αλλά στο – πολιτικό και κοινωνικό – περιεχόμενό τους.

Ως “παράνομη και αντικανονική” εκτιμάται από την εθνική συνομοσπονδία ΑμεΑ (ΕΣΑμεΑ) η σύνθεση της Επιτροπής για την πιστοποίηση της αναπηρίας που αποφάσισε το υπουργείο εργασίας. Σε καταγγελτική επιστολή της προς τον υπουργό εργασίας Γ. Βρούτση η συνομοσπονδία αφού υπενθυμίζει την θέση της ότι “το ισχύον σύστημα αξιολόγησης – πιστοποίησης της αναπηρίας ήδη αποτελεί προσβολή της αξιοπρέπειας των ΑμεΑ”, ζητά από τον υπουργό να αναλάβει τις ευθύνες του επισημαίνοντας ότι σε αυτόν ανήκει η κρίσιμη επί του (συνολικού) θέματος “τελευταία λέξη”. Η ιστοσελίδα έχει κάμποσες φορές “περάσει” από το μικροσκόπιό της τις παρεμβάσεις της ΕΣΑμεΑ (αξιολογώντας) με όρους στρατηγικής, δεν θα το πράξει τούτη την φορά αφήνοντας τους ενδιαφερόμενους αναγνώστες να αξιολογήσουν ανεπηρέαστα. Δημοσιεύουμε ασχολίαστο το κυρίως σώμα της ανακοίνωσης της ΕΣΑμεΑ που έχει ως ακολούθως: